Kuralları kim koyuyor?

     Hayatımın özellikle son 3-4 senesinde, kuralları sorgulamadan kabul etmiyorum. "Bu yasak" gibi bir sözün arkasındaki nedenin net olmaması, o kurala gösterdiğim saygıyı da etkiliyor. Kız arkadaşım genelde "Bunu yapmak yasak değil mi?" diye sorduğunda "Yasak, ama yine de yapabilirim" şeklinde cevap verdiğim bir sürü örnek oluyor.

     Peki bu neden böyle ve çözümü nedir? Benim derdim tepeden inme kurallarla, daha doğrusu, insanlara dayatılan ve insanların seçme hakkının olmadığı kurallarla. Bunlar gerek okulda karşılaştığınız saçmalıklar olsun, ister anayasada yazsın. Bir insanın bir ülkede doğdu diye o ülkenin yasalarıyla yaşamak zorunda olması bence saçmalık.

    Oturup muhabbet ederken bu konu açıldığında ve fikirlerimi söylediğimde gelen ilk tepki "Ama yasa olmasa, şimdi biri çeker vurur seni" gibi bir şey oluyor. İnsanlar, kuralların devlet tarafından konulmadığı sürece bir kaosun ortaya çıkacağına inanıyor. Ben ise inanmıyorum.

    Bugün koşarken bu konuya dair çok güzel bir örneğe denk geldim. Aşağıdaki fotoğraflar Stuttgart - Bad Canstatt'tan. Aralarında 50 metre olan iki köprüaltı.

Aralarında tek bir fark var, bir tanesinde Graffiti suçsuzlaştırılmış. Sizce hangisi?

Hangisi daha düzenli?
Cevap, alttaki fotoğraf. Yani, ben şimdi bir kaç kutu kırmızı boya alsam ve bu gece hepsinin üzerine çarpı atsam, kimse bir şey diyemez. Peki neden bu kuralsızlık ortamında kaos yok?
Çünkü kuralsız değil! 

Kurallar :
1 ) Eğer daha iyisini yapamayacaksan, başka graffitinin üstünü kapatma
2 ) Çöpleri topla
3 ) Boş kutuları delin
4 ) Dostane olun
5 ) Graffiti yapanların fotoğraflarını çekmeyin
Uymazsanız zorluk çıkar

Bu kuralların hiçbir bağlayıcılığı yok, hatta neredeyse hepsinin üstü çizilmiş, anlaşılan bir uzlaşı da yok. Ama en önemlisi bir kaos da yok! Gerçekten çok güzel bir altgeçit. Bir kaç fotoğrafı daha alta ekliyorum.

Kısaca, kafamda olan şeylerden bahsedip bir örnek sundum. Umarım size de üzerinde düşünecek bir konu vermişimdir. 

Kendinize iyi bakın!